خاطرات خوب گذشته

من به بی سامانی،

          باد را می مانم

من به سرگردانی،

          ابر را می مانم.

من به اراستگی خندیدم.

من ژولیده به اراستگی خندیدم.

سنگ طفلی،اما،

خواب نوشین کبوتر ها را در لانه می اشفت.

قصه ی بی سر و سامانی من

              باد با برگ درختان میگفت.

باد با من میگفت:

         چه تهیدستی...

                       ابر بارور می کرد

من در ایینه رخ خود دیدم

                  و به تو حق دادم.

                   اه می بینم،میبینم

                      تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

                          من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم...

                                                                         حمید مصدق

نوشته شده توسط just parmin در پنجشنبه 1386/05/04 ساعت موضوع | لینک ثابت